Síðustu mánuði hef ég verið að rýna í aðalnámskrá grunnskólanna, mér til skemmtunar og fróðleiks. Eftir þennan yfirlestur get ég ekki annað en velt því fyrir mér hvort við séum að ætla okkur of mikils. Þurfa nemendur virkilega að læra allt þetta í stærðfræði?
Í aðalnámskránni eru fimm yfirflokkar: Vinnulag stærðfræðinnar (9 undirþættir) Tölur og reikningur (8 undirþættir) Algebra (7 undirþættir) Tölfræði og líkindi (5 undirþættir) Rúmfræði og mælingar (8 undirþættir). Samtals eru þetta 37 undirþættir og 378 námsmarkmið.
Nemendur sem ná ekki B í stærðfræði við lok 10. bekkjar þurfa að taka einn til tvo áfanga í framhaldsskóla sem snýst nánast eingöngu um einn þessara flokka, algebru. Það er engin tilviljun, að mínu mati, því algebra er grunnurinn sem nemendur þurfa að hafa fyrir áframhaldandi stærðfræðinám.
Samfara þessum vangaveltum rakst ég á skýrslu sem Rannsóknarstofnun Bandaríkjanna gerði fyrir menntamálaráðuneyti Bandaríkjanna. Þar kom fram að bandarísk ríki kenndu að meðaltali 70% fleiri efnisþætti á ári en Singapúr, landið sem stendur stöðugt í fremstu röð í stærðfræði á heimsvísu í samræmdum mælingum eins og PISA og TIMSS (Ginsburg og Leinwand, 2009).
Við Íslendingar tökum einungis þátt í PISA-prófinu, en flest önnur lönd nota einnig TIMSS-prófið. Munurinn á þessum prófum er mikill: PISA mælir hvernig nemendur beita stærðfræðiþekkingu á raunveruleg vandamál, en TIMSS mælir hefðbundnara námsefni eins og skilning á brotum og tugabrotum. PISA prófar nemendur í 10. bekk, en TIMSS prófar nemendur í 4. og 8. bekk.
Þrátt fyrir að þessi próf hafi ólíka nálgun og prófi annars konar hæfni, þá eru lönd sem standa sig vel í TIMSS að standa sig yfirleitt vel í PISA líka. Austur-Asía er stöðugt í efstu sætum í báðum prófunum, og lönd eins og Frakkland og Bandaríkin standa sig undir væntingum í báðum. Það sem skiptir mestu máli er þetta: Þegar land stendur sig vel í hefðbundinni námskrárþekkingu (TIMSS), virðist það einnig geta beitt þekkingu sinni á raunveruleg vandamál (PISA).
Kannski er lausnin ekki að kenna meira, heldur að kenna minna, en betur. Kannski þurfum við að endurhugsa hvað við kennum og í hvaða röð við kennum það og gefa nemendum kost á að þjálfa sjálfvirkni og dýpka skilninginn, í stað þess að bruna áfram í gegnum mörg hundruð háleit námsmarkmið án þess að skilja þau fyllilega.
Bestu kveðjur,
Gyða stærðfræðikennari
hjá staerdfraedi.is
Heimild
Ginsburg, A., & Leinwand, S. (2009). Informing grades 1–6 mathematics standards development: What can be learned from high-performing Hong Kong, Korea, and Singapore? American Institutes for Research. https://www.air.org/sites/default/files/downloads/report/MathStandards_0.pdf