Haustið 2007 sá ég auglýsta stöðu stærðfræðikennara á unglingastigi. Þetta var staða í nýlegum skóla sem var rétt hjá þeim stað sem ég bjó. Ég var reyndar ekki að leita mér að vinnu þegar ég sé þessa auglýsingu. Ég var nýhætt í krefjandi stjórnunarstarfi og var að undirbúa flutning til Bandaríkjanna. Ég var að mestu að vinna heima og taka að mér verkefni á sviði hugbúnaðarráðgjafar og ráðgjafar í mannauðsmálum og hafði meira en nóg að gera.
En eitthvað við þessa auglýsingu fékk mig til að hugsa. Ég hafði aldrei ráðið mig sem kennara eftir að ég kláraði kennaranámið með áherslu á stærðfræði. Mig langaði til að prófa að kenna stærðfræði og þetta væri frábært tækifæri áður en ég flytti út.
Án þess að hugsa mig mikið meira um, þá hafði ég samband við skólann og var nánast ráðin á staðnum enda var skólinn í miklum vanda og þurfti að ráða strax í starfið. Kennarinn sem hafði verið ráðinn og byrjaði að kenna, vildi hætta strax því hann var búinn að ráða sig hjá einum af bönkunum, enda mikið í gangi árið 2007 í þeim bransa.
Skólinn hafði byrjað í ágúst (með hinum kennaranum), en ég kom inn í lok september og því var allt skólastarf komið á fullt. Þessi skóli var með „einstaklingsmiðað nám“ sem var frekar nýtt á þessum tíma. Mér fannst hugmyndafræðin svo sem fín, en þegar ég hitti nemendurna mína þá kom í ljós að stór hluti þeirra var bara að dunda sér í sínu efni á sínum hraða og nánast allur árgangurinn var langt á eftir í efni 10. bekkjar miðað við „venjulega“ námsframvindu.
Þetta var eitthvað sem ég sætti mig alls ekki við. Hvaða unglingur brunar áfram í efninu ef hann má taka efnið algjörlega á sínum hraða? Svarið er, mjög fáir.
Ég ákvað að ég yrði að gera eitthvað í þessu. Ég þyrfti að finna leiðir til að fá nemendur til að vinna markvissara og leggja aðeins meira á sig til að komast á réttan stað í stærðfræði.
Ég byrjaði að taka stöðuna á hverjum einasta nemanda (nema þeim sem voru skráðir í sérkennslu), á hvaða blaðsíðu er nemandinn og á hvaða dæmi. Síðan fór ég heim og varði helginni í að búa til plan (einstaklingsmiðað!) fyrir hvern einasta nemanda. Planið var sem sagt að útlista hvað nemandinn þyrfti að fara yfir mikið efni á hverjum degi til að komast á réttan stað í stærðfræði fyrir ákveðinn tíma.
Á mánudeginum á eftir kynnti ég planið: Hver nemandi var með ákveðið markmið af fjölda dæma eða efni sem hann þyrfti að ná að fara yfir daglega. Ég myndi taka stöðuna á hverjum einasta nemanda í hverjum stærðfræðitíma og þeir nemendur sem næðu markmiðum sínum fengu límmiða. Síðan myndi ég aðlaga og búa til ný markmið fyrir þá sem voru ekki að ná markmiðum sínum.
ALLIR nemendur voru til í þetta.
Eins og ég sagði þá var þetta átak hugsað fyrir nemendur sem voru í tímum hjá mér, en ekki nemendur sem voru alltaf í sérkennslu þegar það var stærðfræðitími. En þá kom til mín nemandi sem var í sérkennslu í stærðfræði og spurði hvort hún mætti líka vera með, fá markmið fyrir hvern dag og ef hún næði markmiðinu þá fengi hún límmiða. Hún var sem sagt í sérkennslu og því töluvert verr stödd en aðrir nemendur í bekknum. Ég sagði henni að þetta yrði mjög erfitt og hún þyrfti að leggja mikið á sig, en auðvitað mætti hún líka taka þátt í þessu átaki.
Ég ætla ekki að hafa þennan póst mjög langan, en stutta sagan er að allir nemendur komust á réttan stað í stærðfræði og voru svakalega spenntir að fá límmiða fyrir að ná markmiðum sínum. Þetta á líka við nemandann sem var í sérkennslunni, hún reif sig í gang og fór að leggja mikið á sig og auðvitað uppskar hún hærri einkunnir í öllum prófum, aukið sjálfstraust og fór að finnast stærðfræði skemmtileg.
Til hvers er ég að segja frá þessu? Það er af því að unglingar eru ansi lúmskir, þeir eru spenntir fyrir áskorunum og það þarf oft ekki mikið til, til að hvetja þá áfram. OK, snjallsímar voru ekki komnir til sögunnar árið 2007 svo kannski var verðgildi límmiða aðeins hærra, en samt!
Margir sem koma að menntun barna og unglinga vilja forða nemendum frá óþægindum, þeir mega helst ekki upplifa neina pressu eða þurfa að leggja mikið á sig. Ef unglingar komast upp með að gera lítið sem ekkert, þá nýta þeir sér það.
Bestu kveðjur,
Gyða stærðfræðikennari
hjá stærðfræði.is