Ég var að spjalla við ungling sem er á fyrsta ári í framhaldsskóla. Þegar hann var á unglingastigi í grunnskóla var hann mikið fjarverandi vegna keppnisferða og æfinga. En hann var góður námsmaður og á síðustu önninni lagði hann mikið kapp á að vinna upp það sem upp á vantaði. Hann endaði með að ná B í öllum fögum nema stærðfræði, en þar fékk hann C.
Formlega séð er C ekki fall, en í reynd „féll“ hann, því framhaldsskólarnir gera kröfu um B í kjarnafögunum og stærðfræði er eitt af þeim fögum. Það þýddi að hann gat ekki sótt um skóla með bekkjarkerfi og þurfti að velja skóla sem býður upp á grunnskólaáfanga í stærðfræði. Að öllu óbreyttu á hann ekki möguleika á að klára framhaldsskólann á þremur árum, þrátt fyrir að vera topp námsmaður með mikinn metnað.
Þegar hann sagði mér þetta var það fyrsta sem ég hugsaði: af hverju sagði enginn honum að það eina sem hann þyrfti að vinna upp væri íslenska, stærðfræði og enska?!
Þessi pistill er því skrifaður fyrir foreldra unglinga sem stefna í framhaldsskóla.
Íslenska, stærðfræði og enska eru hin svokölluðu kjarnafög og þau eru einu fögin sem skipta máli þegar nemendum er raðað í áfanga í framhaldsskóla. Röðunin ræðst eingöngu af þeim, en eftirsóttustu skólarnir horfa engu að síður til allra einkunna við inntöku, þótt vægi kjarnafaganna sé langmest og þar sé algjört skilyrði að ná B.
Fyrir röðun í áfanga skiptir það því ekki máli þótt nemandi fái D í samfélags- og náttúrufræðigreinum, íþróttum og listgreinum. Allir byrja til dæmis í sama söguáfanga í framhaldsskóla, óháð því hvaða einkunn þeir fengu í grunnskóla.
Á þeim árum sem ég hef kennt stærðfræði hef ég séð þetta endurtaka sig ár eftir ár. Margir unglingar hafa, af ýmsum ástæðum, ekki náð tökum á öllu því sem kennt er. Ef svo er skiptir mestu máli að leggja áherslu á íslensku, stærðfræði og ensku, ef markmiðið er að fara í framhaldsskóla.