Ég hef verið að kenna stærðfræði í framhaldsskóla í mörg ár. Staðreyndin er þessi: tveir nemendur koma til mín með nákvæmlega sömu einkunn (í bókstaf) í stærðfræði úr grunnskóla, en grunnur þeirra í stærðfræði og geta gæti ekki verið ólíkari. Samt sem áður eru þeir skráðir í sama áfanga í framhaldsskóla.
Í dag fer það eftir lokaeinkunn í grunnskóla, í hvaða stærðfræðiáfanga nemendur eru skráðir. Í því samhengi eru þrír mismunandi stærðfræðiáfangar sem koma til greina.
Nemendur sem fá til dæmis C í lokaeinkunn í 10. bekk eru allir skráðir í sama stærðfræðiáfanga í framhaldsskóla, þrátt fyrir gríðarlega breidd í getu. Þar á meðal eru nemendur sem geta hæglega klárað heilan stærðfræðiáfanga á einni viku (sem námsáætlun gerir ráð fyrir að taki 16 vikur), á meðan aðrir, með sömu einkunn, ná varla að fara yfir brot af efninu á 16 vikum.
Munurinn á milli þessara nemenda liggur ekki í leti eða lélegri mætingu. Munurinn liggur í því hvaða grunn og þekkingu þeir hafa í stærðfræði úr grunnskóla og það endurspeglar bókstafseinkunnin því miður ekki. Ástæðan er einföld: aðalnámskráin er hæfnimiðuð í stað þess að vera þekkingarmiðuð.
Ég nefndi hérna einkunnina C, en þetta á líka við um aðrar einkunnir. Ég fæ til mín nemendur sem fengu B, en eru mun verr staddir heldur en margir nemendur með C.
Ég bind miklar vonir við menntastefnu 2030, en hún á að tryggja það að nemendur séu gripnir í tæka tíð í grunnskóla og fái þann stuðning sem þeir þurfa áður en lengra er haldið í stærðfræði (og öðrum fögum). Til þess þurfum við reglulegar hlutlægar mælingar, til að finna og grípa nemendur sem ekki hafa náð þeim grunni sem þarf til að halda áfram. Það hefur ekki verið í tísku að mæla nemendur ört og mikið, en það er hluti af núverandi menntastefnu til að geta veitt nemendum snemmtækan stuðning.
Á meðan verið er að byggja upp nýtt menntakerfi í samræmi við menntastefnu 2030, þá myndi það hjálpa framhaldsskólunum mikið að láta nemendur taka stöðupróf í stærðfræði. Þannig væri hægt að staðsetja nemendur í stærðfræðiáfanga við hæfi, í upphafi framhaldsskólans.
Eins og áður kom fram, þá fara nemendur sem eru að koma úr 10. bekk inn í framhaldsskólann í þrjá mismunandi stærðfræðiáfanga, eftir því hvaða bókstaf þeir fengu í lokaeinkunn í stærðfræði í 10. bekk. Ef nemendur eru skráðir í áfanga sem er fyrir ofan eða neðan þeirra getu, í framhaldsskóla, þá eru þeir strax búnir að seinka náminu sínu um eina til tvær annir, einungis vegna þess að þeir fóru í áfanga sem samræmdist ekki þeirra getu í stærðfræði. Ég myndi segja að það væri ansi dýrt fyrir menntakerfið.
Það getur heldur ekki verið góð upplifun fyrir nemanda sem rétt slefaðist í B, að fara í stærðfræðiáfanga í framhaldsskóla sem er allt of erfiður, verja einni önn við að krafsa í bakkann, reyna aftur á næstu önn við sama áfanga en á þriðju önn að þurfa játa sig sigraðan og fara í stærðfræðiáfangann með þeim nemendum sem eru að koma úr 10. bekk og fengu C.
Ef nemendur eru gripnir í tæka tíð í grunnskóla, eins og menntastefna 2030 gerir ráð fyrir með þrepaskiptum stuðningi, þá er hægt að tryggja að allir nemendur séu mældir reglulega og í fái viðeigandi stuðning ef með þarf, áður en haldið er áfram í þyngra efni. Ef þetta gengur eftir, þá gæti verið að nemendur í 10. bekk væru á sambærilegum stað getulega séð í stærðfræði, en ekki með þetta breiða getustig eins og er staðreyndin í dag.