Ég sat í kennslustund á Sögu, nýja húsnæði Menntavísindasvið HÍ, sl. miðvikudag. Umræðuefni vikunnar, í þessu tiltekna námskeiði sem ég er að taka, voru nemendur á einhverfurófinu.
Þrátt fyrir að hafa að mestu leyti verið að fara yfir helstu einkenni nemenda á einhverfurófinu í lesefninu, þá var einnig farið yfir hvernig við gætum haft uppsetningu á kennslustofu og lagt fram efni með þeim hætti að það nýtist sem best nemendum á einhverfurófinu.
Nemendur á einhverfurófinu eru eins ólíkir og þeir eru margir. Stór hluti nemenda minna í kennslustofu síðasta áratug hafa verið með einhverfurófs greiningu. Margir hafa átt auðvelt með að mæta í tíma, en aðrir hafa átt mjög erfitt að vera í miklu áreiti eins og er í kennslustofum (mikil birta, mikið af fólki, mikill hávaði,..) og hjá þeim nemendum er mætingin slök.
Ég spurði því kennarann á námskeiðinu „af hverju getum við ekki leyft nemendum á einhverfurófinu sem eiga erfitt með allt þetta áreiti, að mæta sjaldnar í skólann. Þeir gætu t.d. bara þurft að mæta mánudaga, miðvikudaga og föstudaga.” Kennarinn var fljótur að svara „það er hægt, skv. farsældarlögunum!”
Út frá þessu fóru af stað umræður. Það hefur mikið breyst með farsældarlögunum sem tóku gildi í janúar 2022. Hér áður fyrr var litið á skólaforðun sem vandamál nemandans, en með tilkomu farsældarlaganna þá er skólaforðun vandamál sem skólinn verður að finna lausn á.
Ef nemanda líður illa í skólanum og treystir sér ekki til að mæta, þá verður skólinn að finna út í samráði við foreldra, nemandann og hlutaðeigandi aðila hvað skólinn getur gert til að koma til móts við nemandann.
Samkvæmt farsældarlögunum þá eiga allir nemendur rétt á því að skólinn finni leiðir fyrir sig. Nemandinn þarf ekki að hafa neinar greiningar, til þess að skólinn sé skuldbundinn til að finna leiðir til að láta nemandanum líða betur. Í kynningarmyndbandi um farsælarlögin, kom fram að ef nemendur eru t.d. að glíma við vanlíðan, væga námsörðugleika, heilsufarsvandamál eða afleiðingar eineltis – þá ættu skólar að grípa strax inní og finna leiðir þannig að nemandanum líði betur. Þetta er dæmi um fyrsta stigs þjónustu í farsældarlögunum.
Foreldrar eiga ekki að vera sérfræðingar í þessum efnum, skólinn á að hafa aðila innan sinna veggja til að grípa nemendur um leið og þeir sjá vanlíðan eða einhverja erfiðleika til staðar og hafa samband við foreldra og finna lausnir. En við sem foreldrar vitum að mörg börn fela hvernig þeim líður í skólanum og því mikilvægt að þú sem foreldri vitir af þessum farsældarlögunum og leitir til skólans ef þú telur ástæðu til þess.
Ert þú með einhverjar spurningar? Ef svo er, hikaðu ekki við að hafa samband með því að svara þessum pósti.
Gyða stærðfræðikennari
hjá staerdfraedi.is