Þegar ég var í grunnskóla, þá var í tísku að æfa sig að reikna fullt af eins dæmum í stærðfræði. Allir skólar notuðu bækurnar Almenn Stærðfræði I-III á unglingastigi. Það var engin áhersla á skilning, nemendur þurftu bara að herma nákvæmlega eftir sýnidæmi eða kennaranum og svo reikna rosalega mörg nákvæmlega eins dæmi.
Síðan fyrir um 15 árum, þá fór að vera í tísku að skilja stærðfræðina. Kennslubækurnar lögðu mikið upp úr skilningi, en æfingadæmin voru fá. Nemendur áttu að fá tíma til að hugsa og fatta stærðfræðiformúlur á eigin spýtur. Á þessum tíma voru margir skólar að nota Átta-tíu bækur númer 1 til 6 á unglingastigi.
Síðustu ár hefur verið farinn einhver millivegur, þar sem reynt er að jafna út þennan mikla mun og bækurnar Skali 1 til 3 á unglingastigi hafa verið vinsælar.
Í dag eru flestir skólar að nota sambland af öllum þessum þremur bókum ásamt heimasmíðuðu efni. Mér finnst það ágæt lausn, þar sem hver bók hefur sína kosti og galla. Það mætti jafnvel fara þá leið að láta suma nemendur eingöngu vera með Almenna stærðfræði, aðra Átta-tíu og svo enn aðra Skala – allt eftir stöðu hvers nemanda hverju sinni.
Til að nemendur nái góðum tökum á stærðfræði, þá þurfa þeir að skilja stærðfræðina og fá tækifæri á að æfa sig og þjálfa upp færni við að hugsa. En skólar þurfa líka að hugsa hvernig þeir meta nemendur.
Skoðum t.d. jöfnur sem dæmi
Þegar verið er að meta hvort nemendur geta leyst einfalda jöfnu, þá er hægt að meta hvort nemendur geti leyst einfalda jöfnu eins og var í kennslubókinni. Mín reynsla er sú að margir nemendur geta auðveldlega leyst einfaldar jöfnur, bara með því að herma eftir einhverri aðferð sem þeir lærðu, án þess að skilja neitt út á hvað jöfnur ganga.
Það er einnig er hægt að meta hvort að nemendur skilji hvað jöfnur þýða. Vita þeir t.d. að það sem er beggja vegna jafnaðarmerkisins á að vera jafnt og vita þeir að þegar þeir “finna” x-ið að þá séu þeir búnir að finna gildið á x sem gerir jöfnuna sanna?
Svo er að lokum einnig hægt að meta hvort að nemendur skilji jöfnur það vel að þeir geti nýtt sér það þegar þeir eru að leysa flókin orðadæmi, þ.e.a.s. sett fram jöfnu sem þeir síðan leysa.
Samkvæmt aðalnámskrá grunnskólanna á nemandi við lok 7. bekkjar að geta leyst jöfnu með því að nota algengar reiknireglur. Og við lok 10. bekkjar á nemandi að geta sett fram jöfnur út frá gefnum forsendum og túlkað merkingu lausnar sinnar við raunverulegt samhengi.
Það má því segja að allir þessir þættir sem ég nefndi að ofan, séu metnir áður en nemendur klára 10. bekk, þar sem skólarnir miða við hæfniviðmið aðalnámskrárinnar. En eins og skýrslur á vegum ráðuneytis menntamála (sem er alltaf að breyta um nafn) sýna, þá er mjög mismunandi eftir skólum hvernig þeir túlka þessi hæfniviðmið í aðalnámskránni. Ég tel því mjög mikilvægt að samræma hvernig skólar meta nemendur út frá þessum hæfniviðmiðum og hlakka mikið til þegar Matsferillinn verður kominn í notkun á unglingastigi í öllum grunnskólum landsins.
Gyða stærðfræðikennari
hjá staerdfraedi.is