Ég sit í stærðfræðitíma, horfi yfir bekkinn og sé að Lúkas er byrjaður að spjalla við sessunaut sinn. Ég veit strax hvað gerðist, hann fékk rangt svar og þá er stærðfræðin ekki lengur skemmtileg.
Ég næ að sannfæra flesta nemendur að rannsaka hvað fór úrskeiðis, en Lúkas er ekki þannig. Hann nennir ekki að rannsaka villur. Hann hélt að hann gæti leyst dæmið, fannst það eiga að vera létt, svo kom rangt svar og áhuginn hvarf.
Ég labba til hans, fletti áfram í bókinni og segi:
„Núna skaltu hætta að reikna léttu dæmin. Það sem þú þarft að æfa þig í núna, er að gefast ekki upp. Þess vegna ætla ég að láta þig taka dæmi sem þú átt í raun ekki að geta leyst, nema þú hugsir mikið, rannsakir og prófir þig áfram. Skrifaðu upp dæmi 129. Ég stilli á 15 mínútur og á þeim tíma ertu að æfa þig í að gefast ekki upp. Prófa allt sem þú getur.“
Hann ljómaði og var greinilega spenntur yfir að fá erfitt dæmi sem hann „átti ekki að geta leyst“.
Vandamálið hjá Lúkasi var nefnilega ekki skortur á grunnfærni. Vandamálið var uppgjöfin sem kom um leið og hann fékk ekki rétt svar.
Hann skrifaði upp dæmi 129 og ég stillti tímann.
Skyndilega var sessunauturinn ekki lengur spennandi. Lúkas varð gríðarlega einbeittur. Ég sá hvernig hann prófaði eina leið, svo aðra. Á einum tímapunkti skoðaði hann meir að segja gamla útreikninga og reyndi að byggja ofan á þá. Hann var í kapphlaupi við tímann, staðráðinn í að sanna fyrir mér (og sjálfum sér) að hann gæti leyst þetta óleysanlega dæmi.
Eftir 8 mínútur sagði hann: „Ég er kominn með þetta!“
Hann ljómaði, var stoltur og glaður.
Ég hrósaði honum fyrir þrautseigjuna og spurði: „Hvort finnst þér skemmtilegra, auðveld dæmi eða þau sem eru svo erfið að þú átt varla að geta leyst þau?“
Hann hugsaði sig ekkert um: „Erfiðu dæmin.“
Enginn nemandi er eins. Fyrir flesta er gott að byggja upp grunn smám saman, fara hægt í sakirnar og takast svo á við erfiðari dæmi. En sumir, eins og Lúkas, þurfa krefjandi og spennandi áskoranir strax, annars missa þeir áhugann.
Lúkas var nemandi hjá mér fyrir 12 árum. Hann minnti mig á að það eru ólíkar leiðir að lærdómi og að sumir þurfa meiri áskoranir til að nenna að kafa djúpt, hugsa og læra.
Hefur þú lent í svipuðu, annað hvort sjálfur eða með þínum unglingi? Hvaða leið virkar best: að byggja upp grunn skref fyrir skref eða takast á við flókin, krefjandi dæmi?
Ég væri mjög til í að heyra frá þér, hikaðu ekki við að hafa samband með því að svara þessum pósti.
Gyða stærðfræðikennari
hjá stærðfræði.is